Bu sabah yasadigim sey ,benim cocuk yetistirme konusunda soylenen,herseyi tekrar sorgulamama neden oldu.
Saat sabahin yedisi ,televizyon acik, Arel daha uyanmadi, genelde onu uyandirmadan once tum hazirligimi bitiriyorum.O kalktiktan sonra da yarim saat icinde evden cikiyoruz.kahvaltisini yuvada yapiyor cunku.Bir yandan makyaj yapip bir yandan Tv.deki haberlere kulak kabartiyorum.Disarida korkunc bir hava var,yagmur bu hafta hic durmadi.
Birden daha dikkat kesiliyorum, sanki bir aileden bahsediyorlar, evsiz kalmislar bu havada.
Simdi Tv.nin karsisindayim,duyduklarima, gorduklerime inanmak istemiyorum.Bir aile drami,en kucugu bir bucuk aylik, en buyugu yedi yasinda, bes cocugu olan bir aile ,kis gunu,bu yagmurda tam onbes gundur bir naylonun altinda yasiyorlarmis. Bir gun degil ,bes gun degil tam onbes gun.Kocaman bir yatak ve cocuklarin hepsi battaniye altinda. Usumusler,korkmuslar.Dondum kaldim,koltuga coktum,izlemeye basladim..Sosyal calisanlara haber verilmis ,cok sukur hemen gelmisler,aileye yardim edilecek...
Ama o guruntuler,minicik yuzlerdeki korku,isyan,umutsuzluk..Kendi cocuklarimi dusundum o anda.Sicacik yataklarinda guven ve huzurla uyuyolar ama ya ordakiler,o minicik yavrular.Yardim kampanyasi baslatilmis hemen.Ben nasil ,ne sekilde yardim ulastirabilirim derken...Arel´le goz goze geldik.Sessizce kalkmis ve salona gelmis ,haberi izliyor. Donmus bir halde oylece televizyona bakiyor
Iste o anda nutkum tutuldu,yutkunamadim,herseyi gayet iyi anladigi belliydi.
Ben kelimeleri ararken,o sadece bana bakip ´´evleri cok kotu ,bebekler usumus´´dedi.Aglamamak icin zor tuttum kendimi. ´´Evet annecim evleri cok kotu o yuzden yardima ihtiyaclari varmis.Ama herkes yardim edicek simdi o bebeklere merak etme ´´ diyebildim.
Arel henuz dort yasinda,Ispanyolcayi anadili olarak kullanan ve son uc yildir yuvaya giden bir cocuk.Ben bu Sabah anladim ki oglum buyumus… Evet benim oglum buyumus ,ustelik yumusacik bir kalple ,insan sevgisiyle.
Henuz dort yasinda ama verdigi ilk tepki oyuncaklarini ayirmak oldu.Anne hadi hepsini cantaya koy,dedi.Ve benden o cocuklara goturmek icin tost yapmami istedi…Niye tost bilmiyorum ,sanirim aklina ilk o geldi Sabah oldugu icin.
Bu Sabah ise gec kalmayi falan bos verip ,halinin ustunde,goz yaslarimi icime akitarak ,oglumun oyuncaklari ayirmasina yardim ettim....
Hepimiz ebeveyiniz ve cocuklarimiz icin herseyin en guzelini istiyoruz.En iyisini alalim,en iyisini yedirelim,en iyi yuvaya gonderilim ,montessori egitimi verelim,kolejlerde okutalim,..peki sizce bunlar ,gelecekte sosyal sorumlulugu olan,kalbi guzel,sevgi dolu, sevencen, baskalarina yardim etmeyi ilke edinen,karni tok uyurken sokaktakileri hatirlayabilen,her yeni gun icin rabbe sukreden ve elindekilerin kiymetini bilen ve bence en onemlisi karsisindakine seni seviyorum diyebilen cocuklar yetistirmemiz icin yeterlimi.?
